Jak zbudować matrycę przeglądu literatury: kolumny, szablon i jak napisać z niej przegląd

Matryca przeglądu literatury (nazywana też tabelą przeglądu literatury albo matrycą syntezy) to tabela, w której każdy przeczytany artykuł jest wierszem, a każda rzecz, którą chcesz porównać między artykułami, jest kolumną: o co artykuł pytał, jak do tego podszedł, na jakich danych, co znalazł, czego autorzy sami przyznają, że nie są w stanie wykazać, i których z Twoich tematów dotyczy. Istnieje po to, żeby przegląd pisać tematami, czytając kolumnę z góry na dół, a nie artykuł po artykule, czytając wiersz od lewej do prawej. Wszystko poniżej wynika z tego jednego celu.

Kolumny, w jednej tabeli

Nie ma oficjalnego zestawu kolumn. Przewodniki biblioteczne, takie jak ten z Adler University, proponują listy w rodzaju „źródło, słowa kluczowe, miejsce, cel, schemat badania, główne wyniki, uwagi” i radzą dodawać lub usuwać kolumny stosownie do projektu. Oto zestaw, który sprawdził się u nas, w kolejności, w jakiej informacje pojawiają się w artykule:

Kolumna	Co w niej jest	Gdzie w artykule
Źródło	Autor, rok, krótki tytuł. Klucz, którego używa Twój menedżer bibliografii	—
Pytanie badawcze	O co pyta artykuł, w jednym zdaniu	Abstrakt, koniec wstępu
Metoda / schemat	Eksperyment, ankieta, model, studium przypadku, korpus, przegląd; główna technika	Metody
Dane / próba	Co zmierzono lub kogo badano, i ile: N, lata, miejsce	Metody, tabela 1
Główne wyniki	Dwa lub trzy wyniki, na których opiera się artykuł, z liczbami	Wyniki, abstrakt
Wskazane ograniczenia	To, co sami autorzy mówią, że badanie nie może wykazać	Dyskusja, sekcja ograniczeń
Temat A, temat B, …	Jedna kolumna na każdy temat Twojego przeglądu. Ptaszek albo jedna linijka o tym, co artykuł na ten temat mówi	Gdziekolwiek
Istotność	Jak artykuł ma się do Twojego pytania, Twoimi słowami	—
Strony / uwagi	Strona każdego wpisu powyżej i wszystko, w co wątpisz	—

Dwie zasady sprawiają, że tabela nadaje się do użytku miesiące później. Każda komórka, która podaje coś, co mówi artykuł, ma numer strony, żeby można było wrócić i sprawdzić. A Wskazane ograniczenia zawierają tylko to, co napisali autorzy; Twoje własne zastrzeżenia trafiają do Istotności albo Uwag, gdzie są wyraźnie Twoje.

Jak ją zbudować, krok po kroku

Ustal zakres przed pierwszym wierszem. Zapisz pytanie, na które odpowiada Twój przegląd, i trzy do pięciu kandydatów na tematy. Zmienią się; zapisanie ich najpierw jest tym, co zamienia czytanie w wypełnianie tabeli zamiast błądzenia. (Coach z UNC Writing Center, która opisała własną matrycę, stwierdziła, że przygotowanie jej przed czytaniem dało jej listę kontrolną i sprawiło, że notowanie mniej onieśmielało.)
Utwórz wiersz, zanim przeczytasz dokładnie. Pierwsze czytanie trwające pięć do dziesięciu minut, od tytułu do wniosków, wystarczy, żeby wypełnić Źródło, Pytanie badawcze i Metodę oraz zdecydować, czy artykuł w ogóle zasługuje na pełny wiersz.
Kolumny o artykule wypełniaj z tekstu samego artykułu. Pytanie badawcze, Metoda, Dane, Wyniki i Wskazane ograniczenia to fakty o artykule, więc parafrazuj je z sekcji, w których się znajdują, i zapisuj stronę obok każdego. Parafrazuj, nie cytuj: jest krócej, a to zmusza do zrozumienia zdania, zanim pójdziesz dalej.
Dodawaj tematy, gdy się pojawiają. Kiedy trzeci artykuł mówi coś o temacie, na który nie było zaplanowanej kolumny, dodaj kolumnę i wróć do wcześniejszych wierszy. Kolumnę, która po dwudziestu artykułach wciąż jest pusta, można usunąć; to nie był temat.
Utrzymuj wiersz uczciwym. Pole, którego artykuł nie podaje, zostaje puste. Wynik, który na wpół pamiętasz, sprawdzasz na stronie, zanim go wpiszesz. Ograniczenie, które przyszło Ci do głowy, trafia do Uwag, nie do Wskazanych ograniczeń.
Sortuj i filtruj. Gdy wierszy jest więcej niż tuzin, matryca zaczyna się opłacać: posortuj według metody, żeby zobaczyć, co zbadano eksperymentalnie, przefiltruj według tematu, żeby zobaczyć, kto się z kim nie zgadza, posortuj według roku, żeby zobaczyć, gdzie spór się przesunął.
Pisz kolumnami. Każda kolumna tematyczna staje się akapitem albo sekcją: w czym artykuły w niej się zgadzają, gdzie się różnią, czego żaden z nich nie zrobił. Wiersz nigdy nie staje się akapitem; to bibliografia adnotowana, nie przegląd.

Wiersze dla artykułów czy wiersze dla tematów?

Istnieją oba warianty, a nazwy używane są swobodnie. Tabela powyżej, jeden wiersz na źródło, to to, co większość przewodników bibliotecznych nazywa matrycą przeglądu literatury albo matrycą syntezy; to naturalny kształt, kiedy jeszcze czytasz, bo nowy artykuł to nowy wiersz. Niektóre materiały centrów pisania odwracają ją: jeden wiersz na temat albo tezę, jedna kolumna na źródło, tak że wiersz czyta się wprost jako akapit przeglądu. Drugi kształt to ten, w który zamienia się pierwszy, gdy posortujesz według kolumny tematycznej. Zacznij od artykułów jako wierszy podczas czytania, a przejdź na tematy jako wiersze podczas pisania, w drugim arkuszu, jeśli to pomaga.

Od matrycy do napisanego przeglądu

Matryca nie jest przeglądem, a błąd, przed którym ostrzega każdy przewodnik, jest ten sam: zamienianie każdego wiersza w akapit. Przegląd uporządkowany według źródeł („Smith stwierdził… Jones stwierdził…”) to lista. Przegląd uporządkowany według tematów („W kwestii X trzy badania eksperymentalne stwierdzają…, podczas gdy dwie ankiety…”) to argumentacja, a matryca jest tym, co pozwala ją napisać bez ponownego czytania wszystkiego.

Sposób pracy, który się sprawdza: wybierz kolumnę tematyczną, posortuj lub przefiltruj według niej i czytaj w dół. Zanotuj zgodności, rozbieżności i ich metodologiczne przyczyny oraz lukę, którą często są puste komórki. Napisz ten akapit, mając obok numery stron z kolumny Uwagi. Potem następna kolumna. Sekcje przeglądu wychodzą w kolejności kolumn, a lista literatury wychodzi z kolumny Źródło.

Częste błędy

Kopiowanie abstraktu do komórki wyników. Abstrakt to reklama autorów. Komórka wyników powinna zawierać wynik i jego liczbę, z sekcji wyników.
Brak numerów stron. Komórka, której nie da się sprawdzić, to ta, którą błędnie zacytujesz.
Mieszanie ograniczeń autorów z własną krytyką. Jedno jest faktem o artykule; drugie jest Twoją argumentacją. Trafiają do różnych kolumn.
Za dużo kolumn za wcześnie. Siedem lub osiem w zupełności wystarczy. Kolumna na każdy pomysł w każdym artykule to druga kopia artykułów.
Traktowanie matrycy jako skończonej. To dokument roboczy; tematy, o których w końcu piszesz, rzadko są tymi, od których wszystko się zaczęło.

Szablon do skopiowania

Powyższe kolumny jako arkusz kalkulacyjny i jako tabela Markdown, z linijką w każdej komórce mówiącą, co tam wpisać. Usuwaj wskazówki w miarę wypełniania. (Oba szablony są po angielsku i są tymi samymi plikami dla wszystkich języków.)

literature-review-matrix.csv otwiera się w Excelu, Numbers i Arkuszach Google.
literature-review-matrix.md to ta sama tabela w Markdownie, do Obsidiana, notatki w Zotero albo zwykłego pliku tekstowego.

Gdzie pomaga czytnik zbudowany dla artykułów

Wypełnianie kolumn o samym artykule to powolna, mechaniczna część, i to ta część, którą da się naszkicować z tekstu. Karty artykułów w Rectoly wypisują pytanie badawcze, metodę, dane, wyniki i wskazane ograniczenia każdego artykułu z jego akapitów, ze stroną przy każdym zdaniu, i ustawiają karty w tabelę z jednym wierszem na artykuł. Każde zdanie jest sprawdzane z akapitami, które cytuje, i odrzucane, jeśli tekst go nie potwierdza; pole, którego artykuł nie podaje, zostaje puste. Tabela eksportuje się jako review-table.csv i review-table.md, więc wchodzi prosto do powyższego szablonu, z kolumnami tematów i istotności zostawionymi dla Ciebie, co jest właściwym podziałem pracy: fakty o artykule z artykułu, argumentacja od Ciebie. Ten sam model działa na Twoim własnym komputerze lub tablecie i nic nie jest wysyłane. Twoje własne notatki z wielu artykułów można w ten sam sposób pogrupować według tematów, co jest szybkim sposobem na znalezienie kolumn tematycznych, które umknęły Twojej uwadze.

Najczęstsze pytania

Czym różni się matryca przeglądu literatury od matrycy syntezy?

Głównie nazwą. Obie to tabele porównujące źródła według tego samego zestawu kategorii, tak żeby pisać tematami. „Matryca syntezy” to termin centrów pisania i czasem oznacza odwrócony układ, z tematami jako wierszami i źródłami jako kolumnami; „matryca przeglądu literatury” zwykle oznacza jeden wiersz na źródło. Każdą da się posortować w drugą.

Czym różni się od bibliografii adnotowanej?

Bibliografia adnotowana to lista źródeł, każde z akapitem o nim: jeden wiersz naraz, czytany poziomo. Matrycę czyta się w dół kolumn, przez wszystkie źródła naraz, i to właśnie pozwala powiedzieć, jak literatura jako całość traktuje dane pytanie. Z matrycy da się wygenerować bibliografię adnotowaną; w drugą stronę to nie działa.

Ile artykułów powinno się w niej znaleźć?

Tyle, ile obejmuje przegląd, co w przypadku rozdziału pracy doktorskiej zwykle mieści się między dwudziestoma a stu. Matryca zaczyna się opłacać przy około tuzinie wierszy, kiedy nie da się już utrzymać różnic w głowie, i jest jedynym sposobem, żeby ogarnąć sto.

Które kolumny są niezbędne?

Źródło, pytanie badawcze, metoda, dane, wyniki i wskazane ograniczenia opisują artykuł; co najmniej jedna kolumna tematyczna i kolumna istotności łączą go z Twoim pytaniem; a kolumna stron sprawia, że wszystko da się sprawdzić. Cała reszta jest opcjonalna.

Czy każda komórka powinna mieć numer strony?

Każda komórka, która podaje coś, co mówi artykuł, tak. Kosztuje to kilka sekund na komórkę i oszczędza godzinę ponownego czytania, kiedy promotor albo recenzent pyta, skąd wzięło się twierdzenie.

Czy AI może wypełnić matrycę za mnie?

Może naszkicować kolumny opisujące artykuł i nie należy jej ufać bez sprawdzenia: znana wada to wiarygodnie brzmiące zdanie albo liczba, których nie ma w tekście. Użyj narzędzia, które podaje stronę dla każdego zdania i sprawdza każde z fragmentem, jak robią to karty artykułów w Rectoly, a potem otwórz stronę przy wszystkim, co ma znaczenie. Kolumny tematów i istotności to Twoja argumentacja i lepiej napisać je samodzielnie.

Arkusz kalkulacyjny, tabela w Wordzie czy Markdown?

Arkusz kalkulacyjny, gdy tylko chcesz sortować lub filtrować, a to jest sens matrycy. Tabele w Wordzie nie sortują. Markdown jest w porządku dla tuzina wierszy trzymanych obok notatek i konwertuje się do arkusza, gdy tabela rośnie.

Kiedy zacząć matrycę?

Przed drugim artykułem. Każdy wiersz dodany później to artykuł, który trzeba przeczytać ponownie.